Portugal als reiziger

thumbnail_reisblog 1 uitzicht

De afgelopen 4 jaar heb ik met heel veel plezier toerisme gestudeerd aan de NHTV university of Applied Sciences in Breda, en hier viel een ding me altijd heel erg op. Er wordt binnen het toerisme tegenwoordig veel geschreven en gesproken over het verschil tussen een toerist en een reiziger. Een toerist bevindt zich graag op de vooraf betreden paden, terwijl een reiziger liever de nog onbekende paden betreedt. Ik zie mezelf het liefst als een goede mix van beide. Ik bezoek graag de must sees van een bestemming, maar probeer ook steeds nieuwe dingen te ontdekken. Zo ook op mijn studiereis naar Portugal. Ook al was er niet veel de ruimte voor vrije tijd, toch wilde ik graag typisch Portugese dingen mee maken tijdens mijn reis een eindje uit het toeristisch centrum.

De studiereis bestond uit twee delen: een bezoek aan Porto en een aan Lissabon. Bij het bezoek van beide steden zou een tweetal van de groep per dag de leiding nemen en een free tour verzorgen die we in Nederland al gepromoot hadden. Tijdens de reis is er natuurlijk ontzettend veel gebeurd, en no worries daar zal ik in een volgende blog zeker nog op terug komen! Maar vandaag wil ik het graag hebben over een ervaring die ik had in Porto die ervoor gezorgd heeft dat ik nooit meer zal twijfelen aan een “local recommendation”

Na een geweldig verblijf in de prachtige en kleurrijke stad Porto, in het noordwesten van Portugal, was het helaas tijd om de laatste avond te gaan vieren. Om toch nog dat beetje echt Portugal mee te krijgen, en aangezien we al al een tijdje over ons budget heen zaten, besloten we (ik en 4 medestudenten) de Portugese receptionist van ons hostel te vragen naar een typisch en betaalbaar Portugees restaurant in de buurt. Hij verwees ons naar een restaurant genaamd “Braganca” vlakbij de Torre dos Clérigos. De prijzen zouden er gemiddeld rond de 10 euro liggen en het eten moest fantastisch zijn.  Maar daar eindigde zijn advies niet bij. Hij vertelde ons over een typisch Portugees drankje genaamd “Receita”. Volgens hem was dit een mix van bier en wijn gemengd met suiker, dat net als sangria in kannen wordt geserveerd. Nadat hij ons enthousiasme over dit drankje zag, raadde hij ook nog een aperitief aan genaamd “Chiripiti”. We vroegen hem wat het was, maar op die vraag grijnsde hij en zei dat we daar zelf wel achter zouden komen.

Onderweg naar Braganca kwamen we naast een aantal ontzettende gezellige, typisch Portugese terrasjes gevuld met mensen en restaurants versierd met de prachtige azulejos mozaïek, waardoor de verwachtingen voor ons restaurant alleen maar groter werden. Maar helaas was niks minder waar. Het naambord dat buiten Braganca hing viel niet te missen en had wat weg van een enorm lichtgevend Macdonalds drive through bord dat ieder moment van de muur leek te vallen. Zodra we in de deur opening begroet werden door een klamme warme lucht, kregen we de kans om het interieur van het restaurant eens goed te bekijken. TL verlichting, plastic tafels en papieren tafelkleden worden hier in Nederland niet perse gezien als een culinair hoogstandje, maar in Portugal betekent dit schijnbaar het tegenovergestelde. Het restaurant zat stampvol met mensen die op elkaar gedrukt aan hun plastic tafeltje zaten te eten, maar niemand leek er last van te hebben. Aan de bovenkant van de bar hing elke mogelijke Europeese vlag, en zelfs die van de Verenigde Staten en Australië. We hoorden hier en daar ook wat mensen Engels praten, waardoor we het gevoel kregen dat we ons wel in een internationale setting bevonden.

Omdat we al een eind hadden gelopen en vooral erg hongerig waren, besloten we toch aan het nog enige vrije 4 persoonstafeltje te gaan zitten. Vrijwel meteen nadat we aan tafel waren gaan zitten, kwam er een vrolijke en opgewekte blonde vrouw van eind 50 op ons afgelopen. Ze vroeg ons wat we wilden drinken, waarop ik mijn kaart erbij pakte waar de receptionist het typisch Portugese drankje Receita had opgeschreven.  Ze keek over mijn schouder mee en moest meteen lachen toen ze het woord “Chiripiti” ook op mijn kaart zag staan. We vertelden haar in het Engels dat de receptionist van ons hostel dit had aangeraden, maar dat hij niet wilde vertellen wat het was. Ook zij grijnsde en zei dat we daar inderdaad vanzelf achter zouden komen. Nadat ze ons drinken had opgenomen, natuurlijk de Receita die overigens ontzettend lekker was, bracht ze ook wat voorgerechtjes aan tafel die ze zelf thuis gemaakt had. Vervolgens kwam ze het eten opnemen. Ik besloot de Calamaris te bestellen, omdat ik helaas niet avontuurlijk genoeg was om bijvoorbeeld de Portugese Bacalau te proberen in een tentje als deze. Toen het eten op tafel kwam was ik stom verbaasd. Voor 7 euro kreeg ik een enorm bord met niet alleen calamaris, maar ook friet, rijst en salade. En daarnaast smaakte het ook nog eens fantastisch! Tijdens het eten kwam de lieve vrouw nog een aantal keer aan onze tafel om te vragen of alles naar wens was en of we wel genoeg te eten hadden. Ze wilde ons niet hongerig terug naar ons hostel laten gaan. Tijdens het eten zagen we haar ook in de weer met beslag en koekjes. Toen we haar vroegen naar wat ze aan het doen was wees ze naar de grote vitrine vol met nagerechten. Deze had ze allemaal zelf gemaakt, en wanneer er iets op dreigde te raken dan vulde ze dat netjes weer aan uit haar eigen keuken.

Na een fantastische maaltijd en een heerlijk huisgemaakte aardbeientoetje met creme, was het tijd voor de Chiripiti. Toen de aardige vrouw de fles op tafel zette, wisten we al meteen hoe laat het was: Chiripiti – Caramel wodka likeur. Van de geur alleen al die vrij kwam bij het openen van de fles raakten mijn smaakpupillen in paniek. Ik besloot niet eerst een nipje te nemen, omdat ik bang was dat ik het daarna niet meer op zou kunnen, dus gooide ik het hele shotglas in een keer naar achter. En inderdaad, het brandde. Vanaf mijn tong, door mijn slokdarm tot aan mijn maag voelde ik het lopen, en dit was duidelijk af te lezen aan het gezicht dat ik erbij trok. De lieve vrouw moest ontzettend lachen, maar bood me daarna wel heel aardig een glas water aan om het allemaal weg te spoelen. Nu begrepen we tenminste wel waarom zowel de lieve vrouw, als de receptionist voor haar, ons niet wilde vertellen wat er in Chiripiti zat.

chipriti 185x300 - Portugal als reiziger

Na het afrekenen bleek het hele restaurant al zonder ons weten leeg gelopen te zijn, en waren de personeelsleden al aan het afsluiten. Toen we besloten te gaan wilde de lieve vrouw, die later de eigenaresse bleek te zijn, ons allemaal nog even omhelzen en twee kussen geven. We bedankten haar voor de goede zorgen en complimenteerden het eten. Het voelde net alsof je het huis van je opa en oma verlaat na kerst, zo’n huiselijk gevoel wist ze te creëren. 

Wat ik geleerd heb van deze ervaring, is dat toch maar weer is bewezen dat de buitenkant niks zegt over het innerlijk. Als we blind waren af gegaan op de buitenkant van Braganca, waren we nooit naar binnen gegaan, en hadden we een geweldige ervaring mis kunnen lopen. Voortaan als ik naar het buitenland ga, zal ik niet meer zoeken naar de nette internationale ketens zoals de toerist in mij dat zou doen. Maar juist naar de afvallige tentjes met plastic tafels, papieren tafelkleden en tl buizen die een reiziger op zou zoeken. Want dat zijn de beste. 

Ben je trouwens benieuwd naar meer van mijn ervaringen in Portugal? Bekijk dan snel de after movie die ik gemaakt heb! 

thumbnail reisblog1 maud 203x300 - Portugal als reiziger thumbnail reisblog 1 vriendin 300x225 - Portugal als reiziger thumbnail reisblog 1 zee 214x300 - Portugal als reiziger

Liefs,

Maud